le poesie


Poesie
'U SCALUNEDDU


A l’angulu d''a via Santa Custanza
ogni annu puntualmenti succidìa,
chi lu zu Piu pi vizziu o pi l’usanza,
‘mpastava marturana e la vinnìa.
A l’arba già ‘nfilatu nta na stanza
a travagghiari allura si mittìa;
pusa vutati, lu rologgiu ‘n panza,
sfurnava marturana a maistrìa.

Jò m’assittava ‘n capu ‘u scaluneddu
quasi ogni sira, quannu chi putìa,
sicuru d’aspittari un vasuneddu
chi mi dava lu prufumu chi niscìa.
Quant’era duci, st’àngulu, era beddu,
m’imprissiunava l’aria, la maggìa;
eppuru jò essennu nicareddu
stava ddocu, di ddocu ‘un mi muvìa.

E dava sfogu a milli e cchiù pinzeri
jucannu anticchia cu la fantasìa,
cestini duci, rigali ‘n menzu ‘i peri,
mi li truvava già davanzi a mia.
Ci avissi fattu centu jorna ‘nteri
‘n capu lu scaluneddu di dda via;
ma ‘u ciàuru juntu quasi a Trentaperi(1),
pi junta ‘n casa poi mi cunnucìa.


2006
(1)TRENTAPERI: popoloso rione trapanese
Qui puoi inserire un testo didascalia
‘U CUFUNEDDU


Na vota, quannu ch’era picciriddu
ricordu ni me nonna nta ‘n agnuni,
darrè la porta misu ad anguliddu
c’era sarvatu ddocu lu cufuni.
Ogni sira me nunnuzza a puntiddu,
cu na cucchiara ‘n menzu lu carvuni
ni l’addumava, poi, davanzi a iddu,
figghi, niputi, puru àutri pirsuni.

Sapissivu ‘u ristoru chi nni dava
stu cufuneddu misu sutta ‘i peri;
la so calura chi nn’accarizzava
sira pi sira, pi mmirnati ‘nteri.
Era cunfortu pi cu’ s’arritirava,
quannu chi c’era cufuni e trubberi(1);
tutti ‘n famigghia , ddà, si chiacchiariàva
e ‘n tàula nun mancavanu ‘nguanteri.

Vulissi arrè sti tempi, st’armunìa,
li cosi di la vita cchiù cumuni;
quannu ‘u vicinu di la stessa via
era ‘n amicu e no gran lazzaruni.
Mentri lu ventu fora rufulìa,
l’acqua di celu vagna lu stratuni;
cercu, mi votu, aju malincunìa,
ma ‘un trovu cchiù sarvatu lu cufuni.


2006
(1)TRUBBERI: tovaglia per la tovola
ALLURA SCAPPU


Lu dicu a tutti beddu chiaru e forti,
chi nta sta vita cchiù nun si fatica;
agnuni chini avemu darrè li porti,
nun manca nudda cosa, granni o nica.
Nni lamintamu poi d''a malasorti,
chiancemu sempri comu li nuddica;
la verità? Di dintra semu morti,
nun semu degni di la storia antica.

Chi ‘nsignamentu damu ê nostri figghi,
chi sunnu sazzii, ‘un fannu preu a nenti
e cchiù ci duni, cchiù ti li cattigghi,
mi pari a mia ch’arrestanu scuntenti.
Quantu sprecu chi c’è nta li famigghi,
ci pinzamu a cu’ pati veramenti?
Avemu ‘n tàula, sì, li megghiu trigghi,
avemu tuttu, ma ‘un canuscemu stenti.

Persi gustu, la vita, ‘u so valuri,
di sti tempi è facili campari;
ma ‘un senti cchiù l’aroma, lu sapuri,
paremu pupi senza li pupari.
Allura scappu! Sta vita mi distruri,
nta dda vanedda mi vaju a cunzulari,
dunni li petri nni parìanu ciuri,
dunni virìa li strummali(1) firriari.


2006
(1)STRUMMALU: piccola trottola di legno
VITA TURMINTATA


Sta vita chi facemu è turmintata,
e penzu, a voti, unn’è chi po arrivari;
a la matina giustu na vasata,
poi ognerunu sciùtu a travagghiari.
E stamu fora tutta la jurnata
sempri di cursa, chini di chi fari;
sti figghi chi viremu a la scurata,
ma soccu ci putemu mai ‘nsignari!

La vita nun è cchiù comu a na vota,
quannu, cu nenti si putìa campari;
quannu ogni matri si facìa la nota,
d''u strittu nicissariu d’accattari.
Mariti e mogghi senza cchiù na rota,
famigghi chi nun ponnu caminari;
dunn’esti cchiù la fimmina pilota,
la vera maìstra di lu guvirnari.

La vita sì, nni duna gran piaciri,
cu du’ trasuti ‘a casa poi accattari;
ma poi a sti figghi chi ci avemu a diri,
su’ nta ‘n agnuni, stanchi d’aspittari.
A mia succeri quasi tutti ‘i siri,
chi stancu mortu vaju a ripusari;
ma c’è me figghiu, un jornu ch’’un mi viri,
mi dici sempri: “papà emu a jucari!”


2006
L’ARVULIDDU

Ogni vota chi talìu st’arvuliddu
mi veni di davanzi lu passatu;
di quannu ch’era nicu, picciriddu
e lu taliàva comu 'n allampatu.
Me patruzzu lu cunzava, sempri iddu,
la sira, dopu ch’avìamu manciatu;
puru ora ch’è ridottu vecchiuliddu,
lu conza sempri ma nun è taliàtu.

Nun ci foru rigali a li so’ peri,
ma quannu ch’era lestu, a l’addumari,
avìamu ‘n menti sulu stu pinzeri,
di villu finarmenti funziunari.
Sapiti - tra li tanti so’ misteri -
st’àrvulu, appena si mittìa a lampiari,
era capaci cu li so’ maneri,
a mia e me frati fàrini ‘ncantari.

Lu talìu dopu ‘u tempu ch'â passatu,
nn’avi d’acciacchi pi junta puru iddu;
d’un ciancu si prisenta cchiù aggiuccatu,
lampìa sempri ma va cchiù lentuliddu.
Me patruzzu ch’ogni annu l'â cunzatu,
ci va appressu, oramai è anzianuliddu;
un pocu curvu, malucumminatu,
ma ‘un passa Natali senza arvuliddu.

2006
NTA NÁUTRA VITA

Si ti ‘ncuntrassi arrè nta nàutra vita
vulissi dari a tia lu granni amuri,
fimmina bedda, ‘n ancilu di sita,
tu nta sta terra sì lu megghiu ciuri.
Vulissi poi chi fussi la me zita
pigghiàrimi di tia, lu to sapuri,
avìriti pi nenti o pi na gita
e sèntiti vicinu a tutti l’uri.

Si ti ‘ncuntrassi arrè di gran vasuna
jò ti ni dassi sempri, a l’infinitu,
comu lu celu chi si vasa ‘a luna
e d’ essiri ancora cchiù accanitu
e diri cu gran vuci a ogni pirsuna,
chi ci aju ‘n amuri granni, sapuritu,
chi fui vasatu jò di la furtuna,
chi tu di st’omu ni facisti un mitu.

Si ti ‘ncuntrassi arrè, si fussi veru,
cu nuddu ti spartissi, stai sicura;
a costu di luttari cu ‘n imperu,
sulu mia, t''u scrivissi nta li mura.
Patruna di stu cori meu sinceru,
stidduzza chi fai luci quannu scura;
chistu ci lu dicissi ô munnu ‘nteru,
si ti ‘ncuntrassi arrè, o criatura!

2005
RICCHIZZA

Mi ritiru la sira â me casa
dopu un jornu di gran travagghiari;
sugnu stancu, me mogghi mi vasa,
ntô divanu mi vogghiu pusari.

Chiuru l’occhi, la menti riposa
e lu sonnu lu sentu arrivari;
ma a la fini succeri na cosa,
chi me figghiu ‘ncumincia a vuciari.

A stu puntu si grapi ‘u me cori,
a vidillu mi passa ‘a stanchizza;
vi lu dicu tra tanti palori:
"si travagghia pi chista ricchizza".

2004
‘U CCHIU’ FITENTI

Dicemu grazii a Diu l’Onniputenti
chi cu l’aiutu veru di li Santi,
nni fici celu e terra comu nenti
e ci ‘nfilau puru ‘i guvirnanti.
Pi l’omu, spertu, fu pani pi li denti
putìri cumannari a tutti quanti,
lu dissi iddu: "jò sugnu cchiù putenti!"
E a Diu l’abbannunau ê quattru canti.

Sta libirtà pi l’omu fu ricchizza,
s’impatrunìu di tutti li tisori;
canciau la terra, tutta ‘a so biddizza,
mancannu di rispettu e senza cori.
S’appoia sempri dunni c’è fiacchizza
e s’’un cumanna quasi chi ci mori;
e nun canusci paci né ducizza
e tratta comu ‘a soggira a li nori.

C''a testa nica e lingua di sirpenti
nun ci ristava certu di vacanti,
c''a forza d’un liuni priputenti
â cuntinuatu a jiri sempri avanti.
Vi dicu chistu e chiuru li battenti,
d''a verità nun sugnu assai distanti:
“la cosa ch’arrisultau ‘a cchiù fitenti,
è l’omu, lu cchiù tintu stravacanti”.

2002
‘A STRATUZZA

Ricordu na stratuzza,
me patri mi dicìa:
“t’aiuta ‘a Marunnuzza,
è chista la to via!

Sippuru è ruvinata,
nun c’è l’asfaltu ‘n terra,
ma sangu meu sta strata
ti porta ‘n Inghilterra”.

Acciancu ‘a sta trazzera
na strata pi passiari,
chi bedda pi com’era
jò la vulìa pigghiari.

Sidili tutti ‘n marmu,
fu fatta a ddi maneri,
ch’un jornu calmu calmu
mi ci appuiai li peri.

Me patri a l’impruvvisu,
mi vitti caminari
e m’attrappau di pisu,
mi fici arruzzuliari.

Jò ancora nun capìa,
“sì testa di cucuzza”,
me patri mi dicìa:
“pi tia c’è la stratuzza”.

Dda strata mi chiamava
diceva: veni a mia!
Lu cori cunfirava,
è chista la to via.

La menti santu Diu
finìu d’arragiunari,
ma ntâ stratuzza iu
mi misi a caminari.

N’aju fattu strata tinta,
satàtu quarchi fossu,
di certu ‘un fazzu finta
di essiri cummossu.

Ô patri meu ci dicu:
“graziì p''u cunsigghiu,
tu fusti ‘u megghiu amicu,
ti lu cunferma un figghiu.

Mi dasti lu sirenu,
jò sulu fici ‘a guerra;
nun ci arrivai ma almenu,
jò vitti l’Inghilterra.

2002
LI MATRI

La matri amici cari
mittitivillu ‘n testa,
cu nuddu ‘a poi canciari,
sempri una arresta.

Un figghiu crisci a stentu,
s''u strinci tra li vrazza,
lu cori d’idda attentu
cchiù granni è di na chiazza.

Mi trema ‘a vuci a diri,
lu cori meu ‘u capìu:
la matri s’’un ci criri,
è ‘n ancilu di Diu.

S’un figghiu cancia cera
o avi cosi storti,
la matri chianci e spera,
lu jinchi di cunforti.

Nun è pi malucori,
ma a voti niàutri figghi
facemu sulu storii,
jittamu li cunsigghi.

E senza la ragiuni,
fai soccu ti cummeni
e dd’àncilu ammucciuni,
prea pi lu to beni.

Ddi figghi portarobba
ch'’un sannu soccu fari,
la vìrinu chi sgobba,
la fannu travagghiari.

La matri tutta torta
cchiù nun si teni a dritta,
ci grapi sempri ‘a porta,
Signuri è biniritta.

Nun è di l’àutru munnu,
guritivilli ora,
amentri chi ci sunnu,
nun resti mai di fora.

Si sì malatu gravi
o sulamenti stancu,
la matri, pi cu l’avi,
s''a trova sempri acciancu.

Nun fari cchiù st’erruri
si ‘a matri tua sinnìu,
talìa li prati ‘n ciuri,
la trovi dda cu Diu.

E a Diu ci la spirisciu
sta bedda puisìa,
‘cussì nun passa lisciu,
lu verbu: “matri mia!”

2002
L’ARVULU DI NATALI

P''a 'Mmaculata sempri puntuali,
mi lu ricordu comu fussi ajeri,
me patruzzu di ‘n capu lu scaffali
scinnìa ‘n arvulu granni cu li peri.
La siritina amici era spiciali,
jò e me frati misi pi darreri,
taliàvamu st’arvulazzu di Natali
quant’era grossu, a dritta, misu ‘n peri.

C''a vucca aperta e l’occhi sbarrachiati
taliàvamu 'i stiddi, 'i pupi, ‘i lampadini;
tutti pirfetti misi sistimati,
era ‘a cchiù bedda di li siritini.
Ddocu davanzi ci stàvamu urati,
'u cori letu, ‘u duluri nta li rini,
senza parlari, ‘n terra sdivacati,
c''u coddu tisu comu a du’ addini.

Ma st’arvulazzu ogni annu chi passava,
jò lu virìa cchiù curtu di statura;
ricordu chi ‘n’annata mi taliàva,
dintra l’occhi, amici, addirittura.
La so grannizza cchiù m’assuggittava,
ma sempri beddu â statu fina a st’ura;
Sapiti, amici? Quannu chi lampiava
virìa jucari ‘i luci nta li mura.

L’àutra sira, l’ottu, 'n pricisioni,
mentri cunzava ‘n casa l’arvuliddu
appi lu cori granni d’emozioni,
l’occhi di ‘n capu avìa d’un picciriddu.
Era me figghiu, chinu di passioni
chi mi taliàva seriu, propriu iddu;
fu la cchiù grossa di li sensazioni,
mi fici riturnari picciriddu.

2003
PRIMAVERA

Ch’è beddu ‘u tempu quannu è primavera,
ogni cusuzza cancia di culuri;
pi junta l’erva ‘n ogni cantunera,
nni mostra sudisfatta ‘u so valuri.
Ch’è beddu ‘u suli, bedda la so cera,
puru la vita cancia di sapuri;
ogni jardinu è ‘n festa, ogni trazzera,
tutti l’aceddi, tutti ‘i prati ‘n ciuri.

Ch’è bedda la campagna, sta friscura,
spiegarivi - sapiti - ‘un c’è manera;
lu munti, li pineti, la chianura,
lu mari ch’ora è ‘n paci c''a scugghera.
Mi goru sta ricchizza, sta natura,
stu paraddisu di la granni sfera;
canciu di forma, canciu di struttura,
puru ntô cori meu è primavera.

Ch’è beddu ‘u celu, veni di cantari,
cantassi sempri ‘a solita canzuna;
di quannu ‘u suli juntu a lu calari,
lassa lu postu so, lu lassa â luna.
Nta stu russuri sentu di scialari
mentri lu jornu leggiu leggiu sduna;
"Primavera" mi vosi scuncicari,
grazii Signuri pi sta gran furtuna!

2006
SENZA VILENI

Friquentu già d’un annu gran pueti,
‘n Trapani, pruvincia e oltricunfini;
ni canusciu dotti e analfabeti,
ni canusciu sicchi e beddi chini.
Màsculi, fimmini, saggi, scueti,
tutti cu la musa nta li vini;
vecchi, picciutteddi, tristi e leti,
mastri di versi, ottavi e quartini.

A iddi ci rivorgiu la me stima,
m’arriccheru ‘u puzzu e la surgenti;
d''u cchiù vasciu fina a chiddu ‘n cima,
tutti m’ànnu datu ‘nsignamenti.
Comu un picciriddu di la prima
fui purtatu a scola di sta genti;
mastri di ‘ncegnu, di metru e rima,
chisti m’arriccheru cori e menti.

Nun sacciu si pueta ci addiventu,
nun sacciu soccu ‘ncontru pi la via;
certu chi lu vostru ‘nsignamentu
tegnu pi puddu nta la testa mia.
Nun cercu trufei, ma sintimentu,
spirassi nta na bona cumpagnìa;
l’amicizia comu tistamentu,
senza vileni ma sulu….puisìa.

2006
TRISTI VIRITA’

Vi parlu a nomu di la brava genti,
di cu’ supporta mali senza fini;
di cu’ si trova ‘n mucca a li putenti,
di cu’ mischinu mancia sulu spini.
Vi parlu a nomu di c’un avi nenti,
di cu’ niscennu tutti li matini
s’abbusca ‘u pani sulu a via di stenti
senza taliàri reguli e cunfini.

Vi parlu a nomu di la genti onesta,
di cu’ supporta senza mai parlari;
di cu’ accunsenti e cala sempri ‘a testa,
di cu’ si lassa spissu supraffari.
Vi parlu a nomu di cu’ nun prutesta,
di cu’ s’agghiutti li vuccuna amari;
di cu’ si trova dintra a la timpesta,
di cu’ pi forza l’avi a suppurtari.

Vulissi ch''u putenti un jorniceddu,
finissi nta na terra a travagghiari;
c''u suli ‘n facci, cu lu zappuneddu
e centu santi ‘n testa di prijari.
Ci dassi pi patruni un viddaneddu
chi lu facissi mòriri e piniàri;
Spirassi chi grapissi ‘u ciriveddu,
‘mparassi l’arti di lu rispittari.

2006
Qui puoi inserire una descrizione per la tua pagina.
Qui puoi inserire un testo didascalia
Qui puoi inserire un testo didascalia
Qui puoi inserire un testo didascalia
Qui puoi inserire un testo didascalia
Domanda
Qui puoi inserire il testo della risposta
Domanda
Qui puoi inserire il testo della risposta
Domanda
Qui puoi inserire il testo della risposta
Domanda
Qui puoi inserire il testo della risposta
   
Qui puoi inserire un testo di fondo pagina